Παρασκευή, 27 Αυγούστου 2010

Μάνα σαν έρθουν οι φίλοι μου…

Άρχισαν οι εκδηλώσεις του Πολιτιστικού Σεπτέμβρη στην πόλη μας και ανάμεσα σε άλλες αξιόλογες, διαβάζω για τη βραδιά της Τρίτης 31 Αυγούστου στο «Θανάσης Βέγγος» όπου ο Χαράλαμπος Γαργανουράκης  θα τραγουδήσει Νίκο Ξυλούρη.
 Για την απουσία αυτής της τεράστιας φωνής , μια  και φέτος συμπληρώνονται 30 χρόνια από το θάνατό του, ο τόπος καταγωγής του, τα θρυλικά Ανώγεια της Κρήτης ανακήρυξαν τη φετινή χρονιά σε Πολιτιστικό  Έτος Νίκου Ξυλούρη και οργάνωσαν και οργανώνουν εκδηλώσεις στη μνήμη του.
Σε μια απ’ αυτές στα τέλη Ιουνίου έγιναν τα αποκαλυπτήρια ανδριάντα του Νίκου Ξυλούρη (Ψαρονίκου) στην είσοδο του ομώνυμου θεάτρου των Ανωγείων κι ακολούθησε γλέντι όπου η οικογένεια των Ξυλούρηδων δεξιώθηκε όλους τους παρευρισκόμενους (πάνω από χίλια άτομα). Στη φωτογραφία επετειακή ετικέτα του κρασιού που καταναλώθηκε στην εκδήλωση.


Στο video μας που ακολουθεί μπορείτε να δείτε στιγμιότυπα από την τελετή των αποκαλυπτηρίων, ανάμεσα στο πλήθος να διακρίνετε γνωστούς ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών, όπως τον βουλευτή, ηθοποιό Κώστα Καζάκο, τον μουσικοσυνθέτη Ηλία Ανδριόπουλο, να ακούσετε αποσπάσματα  από τις ομιλίες εκπροσώπου των φίλων Νίκου Ξυλούρη, της συζύγου του Ουρανίας, του Δημάρχου Ανωγείων, καθώς και από το γλέντι που ακολούθησε στο γενέθλιο τόπο του Ψαρονίκου με τόνους κρεάτων , γαμοπίλαφου και γραβιέρας, με τα κρασιά και τις ρακές να ρέουν άφθονα. Ακόμη  δείτε τους μουσικούς , προεξάρχοντος του μεγάλου Ψαραντώνη (δίπλα του ο Λουδοβίκος των Ανωγείων) να παίζουν και τον κόσμο, μικρούς και μεγάλους να χορεύουν στους δρόμους μέχρι τις πρώτες  πρωινές ώρες.
Παρακολουθήστε το video κι ας δώσουμε ραντεβού την Τρίτη στο Θεατράκι του Κορυδαλλού, αφού όπως αποδεικνύεται  ο Δήμος μας  για άλλη μια φορά δείχνει θερμός αρωγός σε τέτοιες εκδηλώσεις.

Φυλακές Κορυδαλλού: Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια...

Αυτή η άχαρη και  κακόγουστη μάντρα των γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού είχε τουλάχιστον μπροστά της κάποιες σειρές υγιών δέντρων και θάμνων που έκρυβαν  την ασχήμια της.


Με πρόσχημα τη βόμβα που είχε εκραγεί πριν κάτι μήνες, η φρουρά των φυλακών ανακαλύπτοντας (!) τι έφταιξε τότε… και δεν είχαν πάρει χαμπάρι…, πήρε σήμερα την εκδίκησή της… σφαγιάζοντας στην κυριολεξία δεκάδες δέντρα και θάμνους που… υπέθαλπαν μέχρι σήμερα την τρομοκρατία (!)

Τρίτη, 24 Αυγούστου 2010

Αναδασωτέα και με τη βούλα του Συμβουλίου

Έκταση 3.500 τ.μ. σε περιοχή του Σχιστού του όρους Αιγάλεω που είχε κυρηχτεί αναδασωτέα από το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων παραμένει αναδασωτέα.

Την απόφαση του Υπουργείου είχε προσβάλει με αίτησή της στο Συμβούλιο της Επικρατείας η Εκκλησία της Ελλάδος, ισχυριζόμενη ότι στην έκταση αυτή αφ΄ενός έχει δικαιώματα, αφ΄ετέρου "ήταν ανέκαθεν χορτολιβαδική και γυμνή δασικής βλάστησης", χαρακτηρίζοντας μάλιστα "ανυπόστατη" την πράξη αναδάσωσης.

Στην απόφαση του το Συμβούλιο χαρακτηρίζει τους ισχυρισμούς της Εκκλησίας "μη νόμιμους", "ανεπαρκώς αιτιολογημένους" "απορριπτέους" και "αβάσιμους", την Υπουργική απόφαση για την αναδάσωση" νομίμως και επαρκώς αιτιολογημένη",την δε έκταση σαν "τμήμα ευρύτερης δασικής έκτασης του Νομού Αττικής".

Στη ίδια απόφαση αναφέρεται ότι η έκταση αυτή περιελήφθη, μεταξύ άλλων, στο Δασαρχείο Αναδασώσεων Αττικοβοιωτίας, αλλά και στη Ζώνη Α’ απόλυτης προστασίας του όρους Αιγάλεω.

Σαν κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής αναμένουμε ....

Ρέκβιεμ για την Πρέβελη #2

Η Πρέβελη σήμερα


Κι ένα δικό μας video για την Πρέβελη που χάθηκε

Δευτέρα, 23 Αυγούστου 2010

Ρέκβιεμ για την Πρέβελη

Λάβαμε από αναγνώστη μας και αναδημοσιεύουμε:

Πρωτοπήγα στην Πρέβελη καλοκαίρι του 1980.  Και κόλλησα.
Μέχρι το ’83 τελευταία φορά που πήγα έμεινα συνολικά κοντά στα δύο χρόνια.
Συνήθως ζούσα στο παλιό μοναστήρι (κλειστό τώρα) μαζί με άλλους freaks της εποχής, Έλληνες και ξένους ή σε κάποια καβάτζα ψηλά στο ποτάμι μακριά απ’ την παραλία.
Πίναμε νερό απ’ τις πηγές του μοναστηριού ή απ’ το ποτάμι (σε κάποιο σημείο σε κοντινή απόσταση απ’ την κοίτη του και αφού το νερό διηθιζόταν  απ’ τα διπλανά πετρώματα ανάβλυζε καθάριο).
Μαγείρευα  ζυμαρικά που προμηθευόμουνα απ’ τα κοντινά  χωριά  Λευκόγεια και Ασώματο, έφτιαχνα κρεμμυδόσουπες, αυτοσχέδιο ψωμί (τσαπάτες) που τόψηνα στις φωτιές  που κάθε βράδυ ανάβαμε, έπιανα δεκάδες καβούρια καθημερινά μια και το ποτάμι ήταν γεμάτο.
Για την παραλία δεν υπήρχε δρόμος , ούτε οι σημερινές σκάλες. Σκαρφάλωνες ή κατέβαινες απ’ τα βράχια κι έπρεπε για να μην είναι τόσο κουραστικό ,αν ήσουν έξυπνος, να ακολουθάς τις πατημασιές και τις ακαθαρσίες του μοναδικού γάιδαρου που κατέβαινε στην Πρέβελη μαζί με τον παππού που τον οδηγούσε και κατέβαζε μερικές μπύρες , λεμονάδες και πορτοκαλάδες σε μια παράγκα στην άκρη της παραλίας, φτιαγμένη απ’ τα ίδια τα βράχια και μερικά ξύλα.
Ο άλλος δρόμος ήταν μέσα απ’ το ποτάμι. Όταν μέναμε στο παλιό μοναστήρι ή στο περίφημο «Δέλτα», (ένα μικρό κατάφυτο νησάκι που σχηματίζεται εκεί που συναντιούνται δύο ποταμάκια και φτιάχνουν το Μέγα ποταμό που κυλάει μέχρι τη θάλασσα) συνηθίζαμε να κατεβαίνουμε μέσα απ’ το ποτάμι, που αλλού είναι ρηχό κι αλλού αρκετά βαθύ.
Στην Πρέβελη έμεινα και κάποιους μήνες  χειμώνα καιρό κι  ήταν πραγματικά δύσκολα. Εκεί με γνώρισα , μηχανευόμουνα τα πάντα για να βρω τροφή,  προστάτευα τον εαυτό μου, κατάφερνα να κοιμηθώ ζεστός αγκαλιά με πυρωμένη πέτρα,  που την μετακινούσα σ’ όποιο κομμάτι του κορμιού μου κρύωνε. 
 Ο τόπος ήταν εξωπραγματικός, τροφή για τα μάτια, το κορμί  και τη ψυχή. Η ομορφιά του παλιού μοναστηριού με τους μισογκρεμισμένους  στάβλους, η ομορφιά του  φαραγγιού, του φοίνικα , του ποταμού με τη μεγάλη λίμνη στις εκβολές του , εκεί που έρχονταν  τα ψάρια απ’ τη θάλασσα και πηδούσαν σαν έπεφτε ο ήλιος , η ομορφιά του αετού που είχε τη φωλιά  του ψηλά στο φαράγγι και τον καταλαβαίναμε απ’ την τεράστια σκιά που σκοτείνιαζε τον ήλιο σαν περνούσε, η ομορφιά  των γυμνών κοριτσιών και αγοριών.
Κι όλη αυτή την ομορφιά, εμείς τα φρικιά, την διατηρούσαμε και την προστατεύαμε. Θυμάμαι το 1981 που εμποδίσαμε μέλη απ’ το Γερμανικό κανάλι ZDF, που ήρθαν φορτωμένοι κάμερες και τρίποδες  απ’ την άλλη μεριά της παραλίας, να γυρίσουν ντοκιμαντέρ για τους …κρυμμένους παραδείσους. Θυμάμαι κι άλλα πολλά. Θυμάμαι τους ντόπιους βοσκούς που πέταγαν στο ποτάμι ψόφια κατσίκια και για ένα καιρό μέχρι να το ανακαλύψουμε μας είχε θερίσει η δυσεντερία. Θυμάμαι τη μέρα που ελαιοτριβείο ψηλά στο Κουρταλιώτικο φαράγγι άδειασε όλα τα κατάλοιπα απ’ την επεξεργασία της ελιάς στο ποτάμι. Μαύρισε το νερό, βρώμισε όλος ο τόπος, έβγαινα τα καβούρια να σωθούν κι έβλεπες να έχουν άλλα δύο πόδια, άλλα τρία, έχαναν τα πόδια απ’ την τοξικότητα των καταλοίπων… Έφευγα τότε θυμωμένος, αλλά μετά από κάνα δίμηνο σε αγροτικές δουλειές, πάλι στην Πρέβελη γυρνούσα.
Κι ύστερα ήρθε η πρόταση για αξιοποίηση, εκδίωξη των αλητών τουριστών και ανάδειξη του μέρους. Το μόνο που κατάφεραν ήταν η άφιξη των μπάτσων, η εκδίωξη, το κλείσιμο του παλιού μοναστηριού. Αργότερα ήρθαν οι προσεγγίσεις  με εκδρομικά απ’ τις κοντινές  παραλίες, οι ομπρέλες , οι ξαπλώστρες, το café-bar στην παραλία, το νοίκιασμα κανώ, τα θαλάσσια ποδήλατα, η ξεφτίλα…  
Τα είδα, πήγα πέρυσι μετά από σχεδόν 26 χρόνια κι έφριξα, εγώ ο παλιός φρίκος…
Πήγα και φέτος  να δείξω την Πρέβελη στα παιδιά μου, το κάλλος δεν κρύβεται όσα σκουπίδια και να του έχουν κρεμάσει.
 Τα παιδιά ξέρουν , θα βρουν κι αυτά τη δική τους Πρέβελη, κι όσο και να τους την ασχημύνουν αργότερα , η εσωτερική Πρέβελη θα παραμένει, θα γυρνούν  κι αυτά όπως κι εγώ εκεί , χωρίς  να χρειαστούν  πλοία και εισιτήρια, μια βουτιά στο ποτάμι που κυλάει μέσα μας αρκεί. 
 
Αφιερωμένο στο φοινικόδασος της Πρέβελης που κάηκε ολοσχερώς χτές Κυριακή και σύμφωνα με τον  υπεύθυνο Πολιτικής Προστασίας του Νομού Ρεθύμνης κ. Μπαγιαρτάκη  "Πρόκειται για τεράστια καταστροφή για το δεύτερο μεγάλο φοινικόδασος της Κρήτης, καταστροφή οικολογική, πολιτιστική και τουριστική". 

Δευτέρα, 9 Αυγούστου 2010

Η ΒΡ απειλεί να μαυρίσει και το Αιγαίο

ΠΗΓΗ: "ΤΟ ΒΗΜΑ"

Την ώρα που ο Κόλπος του Μεξικού κολυμπά στo πετρέλαιο, οι χώρες της Μεσογείου μαθαίνουν ότι η εταιρεία θα στήσει νέες εξέδρες ανοιχτά της Λιβύης
Τα χρήματα είναι πολλά: ο κολοσσός έχει υπογράψει από το 2007 συμβάσεις 700 εκατ. ευρώ με τον Καντάφι 
ΕΝΩ Η «ΜΑΥΡΗ ΤΡΥΠΑ», ενάμισι χιλιόμετρο κάτω από την επιφάνεια του Κόλπου του Μεξικού, μόλις προ ημερών σταμάτησε να ξερνά πετρέλαιο, μεθάνιο και πίσσα,
οι χώρες της Μεσογείου έμαθαν με τρόμο ότι ο αμαρτωλός κολοσσός της ΒΡ ξεκινά νέες γεωτρήσεις στα ανοικτά της Λιβύης- προκαλώντας ανησυχίες ειδικών και μη για πιθανή οικολογική καταστροφή βιβλικών διαστάσεων στην κλειστή, και ακόμη δυσκολότερη να καθαριστεί,
Μεσόγειο. Το πιο ανησυχητικό; Ο πυθμένας βρίσκεται σε βάθος 1.700 μέτρων- 200 μέτρα βαθύτερα από το μοιραίο πηγάδι στον Κόλπο. Και όλα αυτά μερικές εκατοντάδες ναυτικά μίλια από τις νότιες ακτές της Κρήτης και της Πελοποννήσου,μια ανάσα από τις παραλίες μας.


Τρίτη, 3 Αυγούστου 2010

'Οταν ξεσπούν οι κρίσεις

Γράφει η Ναόμι Κλάιν στο βιβλίο της  "Το δόγμα σοκ: Η άνοδος του καπιταλισμού της καταστροφής"

    Η ιστορία της σύγχρονης ελεύθερης αγοράς είναι γραμμένη με σοκ. Κάποιες από τις πιο διαβόητες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων τα τελευταία τριανταπέντε χρόνια, που έτειναν να ειδωθούν σαν σαδιστικές πράξεις αντιδημοκρατικών καθεστώτων, διαπράχθηκαν στην πραγματικότητα είτε με τον ενσυνείδητο στόχο να τρομοκρατήσουν το κοινό αίσθημα είτε για να το χαλιναγωγήσουν ενεργά ώστε να προλειανθεί το έδαφος για την εισαγωγή δραστικών μεταρρυθμίσεων της ελεύθερης αγοράς.

και συμπληρώνει ο Σλαβόι Ζίζεκ στο "Πρώτα ως τραγωδία, ύστερα ως φάρσα"

πως η θέση (της) αυτή αναπτύσσεται μέσα από μια σειρά απτών αναλύσεων, με κεντρική αυτή του πολέμου στο Ιράκ: Η αμερικανική επίθεση στο Ιράκ συντηρήθηκε από την ιδέα ότι, ακολουθώντας την στρατηγική τακτική "σοκ και δέους", θα μπορούσε να αναδιοργανωθεί η χώρα σαν παράδεισος της ελεύθερης αγοράς, με το λαό της τόσο τραυματισμένο ώστε να μην θέσει αντιστάσεις...
Η επιβολή μια πλήρους οικονομίας της αγοράς μπορεί έτσι να καταστεί πολύ ευκολότερη αν ο δρόμος προς αυτή προλειαίνεται από κάποιου είδους τραύμα (φυσικό, στρατιωτικό, οικονομικό) το οποίο, σαν να λέμε, εξαναγκάζει το λαό να αποτινάξει τις "παλιές του συνήθειες", μετατρέποντάς τον σε ένα ιδεολογικό tabula rasa, επιζώντα του ίδιου του του συμβολικού θανάτου, και έτοιμου να δεχτεί την νέα τάξη τώρα που όλα τα εμπόδια έχουν εξαλειφθεί. [...]
Ίσως λοιπόν η οικονομική κατάρρευση να χρησιμοποιηθεί επίσης ως "σοκ", δημιουργώντας τις ιδεολογικές συνθήκες για περαιτέρω φιλελεύθερη θεραπεία.

Σας θυμίζει τίποτα φίλοι αναγνώστες;

To video που ακολουθεί παρουσιάζει συνοπτικά το περιεχόμενο του best-seller βιβλίου της εξαιρετικής συγγραφέα, δημοσιογράφου, ακτιβίστριας Ναόμι Κλάιν: